Bali & Java

Hallo!

Hier dan mijn laatste verhaal....morgen vlieg ik al weer naar Nederland! De laatste weken zijn erg snel gegaan...Indonesie is zo groot en er zijn zo veel mooie plekken om te zien, ik zou hier wel veel langer kunnen blijven! Omdat ik maar 3 weekjes voor Indonesie had, ben ik alleen op Bali en Java geweest. Het is leuk dat je in Indonesie nog veel Nederlandse invloeden ziet. Veel woorden zijn hetzelfde, zoals: gratis, stempel, halte, station etc. Veel oude mensen spreken ook nog een aardig woordje Nederlands, vaak zelfs beter dan Engels! En mensen vinden het leuk als je zegt dat je uit Nederland komt, dan beginnen ze over het WK en dat we zo goed speelden en dat het jammer is dat we niet hebben gewonnen. In veel steden in Java vind je nog gebouwen vanuit de tijd van de Nedelands kolonisatie en jawel, ze hebben hier zelfs hagelslag!

Bali was erg leuk, ik heb de eerste paar dagen in Kuta doorgebracht, dat is een ontzettend toeristisch badlaatsje. Maar ik heb me er prima vermaakt en ben lekker wezen stappen, het nachtleven is er namelijk erg goed. Daarnaast heb ik een surfles genomen in Kuta. Dat was erg leuk! In het begin is het lastig, omdat je niet precies weet wanneer je moet gaan staan en je moet je balans vinden, maar wanneer je eenmaal staat en gaat is het erg gaaf. Helaas heb ik mijn vingers gekneusd omdat ik mijn vingers achter het bord hield terwijl er een grote golf kwam. Ik kon daarom de daarop volgende dagen niet surfen. In Kuta heb ik in mijn hostel een Amerikaanse jongen ontmoet en hij had hetzelfde plan als ik om naar Ubud te gaan, dus besloten we om samen te gaan. Ubud is een beetje het culturele hart van Bali. Je kunt er Balinese dansshows bekijken en allerlei cursussen doen en je hebt er veel leuke handwerkwinkeltjes, dus een goede plek om souvenirs te kopen. Rond Ubud heb je hele mooie rijstplantages. Een dag hebben we op onze gehuurde scooter door de rijstvelden gecrosst, erg leuk. Na Ubud hebben we een boot genomen naar een eilandje onder Bali: Nusa Lembongan. Dit was een goede plek om lekker te relaxen. Er was een mooi strand en we hadden een hotel met zwembad, dus ik heb me er prima vermaakt voor een aantal dagen. Een aantal vrienden van de Amerikaan (Hij heet Adrian), die ik Kuta wonen waren op hetzelfde moment als wij in Nusa Lembongan. Een van die vrienden kende het eilandje goed dus we hadden een gratis tourguide :) Hij heeft ons naar een mooi afgelegen plekje op het eiland gebracht, waar je de zonsondergang kon zien. Erg mooi! Deze vriend is dj in een van de clubs in Kuta en, jawel, hij noemt zichzelf "flex". Hahaha hoe fout :D Het ergste is nog dat hij de naam "flex" ook nog op zijn arm heeft getatoeerd. Na Nusa Lembongan heb ik afscheid genomen van Adrian en ben nog voor een dag terug naar Kuta gegaan voor ik naar Java vertrok. Op dat punt was ik ook wel blij dat ik weer alleen verder kon reizen. Adrian was een aardige gozer, maar hij had ook wel een aantal typische Amerikaanse trekjes. Zo wou hij overal met onze gehuurde scooter naar toe, zelfs wanneer we naar een restaurantje gingen (terwijl ons hotel midden tussen de restaurants lag) Lopen was niet zo zijn ding ;) Daarnaast waren zijn porties nooit groot genoeg...hij vroeg vaak om extra patat en daarnaast hield meneer wel van een drankje, maar er zat uiteraard nooit genoeg alcohol in. Wanneer hij zijn drankje kreeg, vroeg hij altijd of ze er nog wat extra alcohol in konden doen. Af en toe had ik een beetje plaatsvervangende schaamte haha. Maar voor de rest was hij best aardig en het is altijd gezellig wanneer je dingen samen met iemand kunt doen..

Ik besloot om nog een dagje naar Kuta te gaan, omdat ik nog een surfles wou  nemen :) Inmiddels waren mijn vingers wel weer hersteld. Je kunt een surfles nemen bij een officiele surfschool, wat zo'n 45 dollar per uur kost, of je kunt een surfles aannemen van een van de locals voor 10 dollar. Uiteraard ging ik voor de laatste optie. En dit keer ging het surfen een stuk beter, Ik kon bijna elke keer blijven staan! Helaas bestond de surfles verder niet uit heel veel meer als "I like you Maries" en "me your boyfriend?" Maar goed, je betaald dan ook maar 10 dollar voor 2 uur surfen, dan moet je maar niet te veel verwachten ;)

Vanuit Kuta heb ik een bus geboekt naar de bromo vulkaan in oost-Java. Dit was een lange busrit van zo'n 10 uur en ik kwam 's nachts rond 4 uur aan bij de bromo. Daar stond ik dan in mijn korte broek en mouwloos shirtje in de kou, want we zaten zo'n 2000 meter hoog en het was 's nachts en dus koud! Ik heb een leuk hotel gevonden met lekker eten en 's avonds was er life muziek met djembe's en al en die mensen waren goed! De volgende nacht stond ik om 3 uur 's nachts op om de zonsopkomst te kunnen zien met uitzicht over de bromo. Helaas was het een beetje bewolkt, maar toch erg mooi en je had er een fantastisch uitzicht over de bromo en de omliggende bergen. Een van de mooiste landschappen die ik heb gezien tijdens mijn reis! Helaas was het wel echt supertoeristsch, dus we stonden daar met hordes toeristen op dat uitzichtpunt. Maar goed, het was weekend en bovendien hoogseizoen, dus dan hoort het er een beetje bij. Vervolgens hebben we de krater van de bromo beklommen. Vanaf de krater had je ook een fantastisch uitzicht.

Na de bromo heb ik een bus genomen naar Yogyakarta in centraal-Java. Yogyakarta is en leuke stad met veel "batik" (handwerk) winkeltjes en een groot cultureel erfgoed (een beetje vergelijkbaar met Ubud). Vlakbij liggen 2 beroemde tempels, de "borobudur" dat is een erg bijzondere en mooie boeddhistische tempel en "Prambanan", dat is een hindu tempel. Prambanan was mooi, maar als je eenmaal Angkor Wat gezien hebt, vallen alle hindu tempels waarschijnlijk een beetje tegen. Ik had een slaapplek in Yogyakarta, aangezien de collega van mijn vader hier vrienden heeft wonen en ik werd uitgenodigd om daar te overnachten. Ik dacht, met mijn naieve hoofd dat ik een gratis slaapplekje had. Maar nee, deze mensen hadden een guest house dat eigenlijk buiten mijn budget lag. Ze hadden een kamer met koude douche en toilet zonder wcbril (!) voor een bedrag wat ik normaal gesproken nog niet eens betaal voor een wc met wcbril ;) Ik ben niet veeleisend, maar een wcbril heb ik wel nodig. Maar lucky me, ze hadden ook een kamer met warme douche en een wc met wcbril! Die was alleen wel bijna een keer zo duur. Maar, omdat ik een vriend van Nick was kreeg ik korting, en wel 10 procent. Maar dan was de kamer alsnog duur en het stelde weinig voor met mieren overal en ik had intussen ook wel gezien dat ze voor de rest nauwelijks gasten hadden. Toen ik weg wou, smeekten ze mij zowat om te blijven, want ik was "een vriend van Nick" en toen kreeg ik de kamer voor hetzelfde bedrag als de kamer zonder wcbril. Toen besloot ik om er te blijven, waar ik achteraf spijt van kreeg toen ik die avond een douche wou nemen en ik er echter achter dat er geen warm water was. Toen ik verhaal ging halen vertelden ze me dat ze het warme water hadden afgesloten, ik betaalde immers een stuk minder. Het kwam er dus op neer dat ik hetzelfde bedrag als de andere kamer betaalde, met als enige extra de wcbril. Leuke mensen, die vrienden van Nick ;)  Deze mensen weten niet goed hoe ze een guesthouse moeten runnen. Ik kwam eracher dat de guesthouse eerst in handen was van de moeder van de vrouw, maar zij is omgekomen tijdens de aardbeving en sindsdien is de guesthouse in handen van de dochter die geen idee heeft hoe ze het moet aanpakken en hebben ze de guesthouse laten verslonsen. Daarnaast hebben ze natuurlijk weinig geld om de guesthouse op te knappen. Toen ik de laatse nacht midden in de nacht wakker werd omdat de douche ineens begon te stromen en niet meer uit wou, had ik het echter wel een beetje gehad. Tijd om naar Jakarta te vertrekken!

De trein naar Jakarta duurde zo'n 9 uur en was vermoeiend omdat er constant mensen door het gangpad liepen om je dingen aan te smeren. Naast voedsel en drinken ook brillen, stoffers, ringen, jurken, je kon het zo gek niet bedenken. Daarnaast bedelaars, muzikanten die geld vroegen, schoenpoetsers en kinderen die op handen en voeten de coupe's schoonmaakten met een vegertje en vervolgens een fooi vroegen. Dat laatste vond ik wel schrijnend om te zien, kids die het werk doen wat eigenlijk niemand wil doen om maar een beetje geld te kunnen verdienen. Jakarta is een grote drukke stad met verkeerstopstoppingen overal. Het heeft net zo veel inwoners als in heel Nederland. De motortaxi gisteren vanaf het station naar mijn hotel was een interessant ritje! Het verkeer hier is echt gekkenwerk. Ik ga zo de stad wat beter verkennen. Vanavond is er een soort festival hier in de straat met zang en dans, ik ben benieuwd.

Morgen vlieg ik dus naar huis, een raar idee dat dit echt mijn laatste dag is. Het zal wel even wennen zijn om weer thuis te zijn, maar ik kijk er wel naar uit om iedereen weer te zien en uiteraard eindelijk Jim in het echt te kunnen zien. Ik zal de heerlijke verse fruitshakes, susu melk (stroperige zoete melk dat ik door de koffie en milo doe), het lekkere eten in de straatstalletjes (vooral de chicken curry's) en de relaxte manier van leven hier wel missen. Maar het vooruitzicht op schone, westerse toiletten, warme douches en mijn eigen bed met fatsoenlijk matras is ook wel fijn :)

Tot snel!

Borneo

Hallo allemaal!

Hier een berichtje vanuit Borneo :) Ik heb 12 dagen rondgereisd in Sabah, de noordelijke provincie van Borneo. Ik ben begonnen in Kota Kinabalu. Ik was van plan om de "beruchte" berg "mount kinabalu" te beklimmen, maar heb daar, na het zien van het kostenoverzicht, toch maar van af gezien. 250 euro om een berg te beklimmen is me wel een beetje veel. Helaas is Borneo niet echt goedkoop. Voor alle toeristische attracties wordt flink wat geld gevraagd, en ze doen hier aan aparte prijzen voor "malaysian" & "non-melaysian". Helaas behoor ik tot die laatste categorie, wat betekent dat ik gemiddeld 5 x zo veel betaal als de locals hier. In de rest van zuid-oost Azie proberen ze dat nog enigzins te verbergen door nergens prijsjes op te plakken en toeristen gewoon meer te laten betalen, maar in Maleisie hebben ze overal grote borden hangen met de prijzen voor respectievelijk locals en toeristen. Best wel irritant, maar weinig aan te doen. Een keer moest ik plassen op het busstation en toen ik wou weglopen werd ik tegengehouden "yes miss, you have to pay". Oh oke...ik zag dat er maleisiers uit de wc kwamen lopen en dat zij gewoon door konden lopen "Ok, but what about them? don't they have to pay?" In plaats van antwoord te geven zei de jongen dat ik ook door kon lopen. Het is ergens ook wel grappig, maar je moet overal uitkijken dat je niet veel te veel betaald.
Goed, geen mount Kinabalu dus, maar ik heb wel een gave rafting trip geboekt vlakbij Kota Kinabalu. Dat was erg leuk, de stroming was behoorlijk sterk en heel wat boten kieperden om. Onze boot bleef (helaas) de hele tijd overeind.

Na Kota Kinabalu heb ik de bus genomen naar Sipolok. In Sipolok is een groot orang-oetan centrum, een van de weinigen in de wereld. In dat centrum helpen ze weesjes en orang-oetans die slachtoffer zijn geworden van het houtkappen. Het is de bedoeling dat ze uiteindelijk weer verwilderen en terug de jungle ingaan. 2 maal per dag is het voedertijd op de platforms, zodat de orang-oetans die nog niet zelfstandig genoeg zijn om hun eigen voedsel te vinden hun dieet kunnen aanvullen. Tijdens deze voedermomenten kun je de orang-oetans zien. Het was letterlijk "aapjes kijken", alsof er een circusshow werd gegeven, maar de oerang-oetans waren superleuk en schattig. Ze lijken veel op mensen door hun manier van doen en bewegen.  

Vervolgens ben ik doorgereisd naar Sukau, een plaatsje in de jungle waar een grote rivier door heen stroomt. Hier kwam ik een aardig Amerikaans koppel tegen met een tourguide en ze waren zo aardig mij uit te nodigen voor een boottripje op de rivier en een hike de volgende ochtend. De boottrip was 's avonds en de kans is dan groter dat je vogels en apen ziet, omdat die 's avonds bij de rivierbanken in de bomen slapen. Ik heb de proboscis aap gezien en een aantal mooie vogels (veel kingfishers). De proboscis aap wordt ook wel de "neusaap" genoemd vanwege hun grote neus en ze worden om die zelfde reden ook wel "dutch monkeys" genoemd....nou ja! Deze aap komt alleen op Borneo voor, dus het was bijzonder om ze in het wild te zien. Verder heb ik babykrokodillen gezien. Ik wou eigenlijk graag grote krokodillen zien, maar deze zijn nogal mensenschuw en daardoor is de kans dat je ze ziet volgens de tourguide erg klein, helaas. De volgende dag heb ik 's middags nog een boottripje geboekt en nog meer apen en vogels gezien, dit keer ook een hornbill :) Helaas geen orang-oetans in het wild gezien. Ik heb samen het het Amerikaanse koppel en de tourguide een stukje door de jungle gelopen naar een plek waar de tourguide de vorige dag orang-oetans had gespot, maar helaas waren deze er al weer vandoor.

Mijn laatste stop waren de eilandjes in het zuiden. Een van de eilandjes is "Sipadan" en dit eiland staat in de top 5  van beste duikplekken en is daarom ook erg duur. Je kunt er ook snorkelen en ik besloot een snorkeltrip te boeken, omdat de onderwaterwereld hier volgens iedereen erg spectaculair is en ach, ik ben hier maar een keer. Je hebt een permit nodig om naar het eiland te mogen, en normaal gesproken moet je van te voren boeken omdat er maar 120 permits per dag zijn, maar ik had geluk dat er een annulering was voor de volgende dag, wat betekende dat ik mocht snorkelen op naam van "Majken uit Denemarken". Heel fijn natuurlijk en ik had er helemaal zin in. Ik bracht de nacht door op een nabijgelegen eilandje (wat heel duur was om het simpele feit dat Sipadan vlakbij lag). En de volgende dag....regende het. Hard. De hele dag. En het was koud. Maar ja, ik had veel geld betaald dus ik moest en zou snorkelen op dat verdomde eiland. Op het eiland aangekomen bleek ik de enigste snorkelaar te zijn. Ik het water in, maar het water was zo koud. De koralen en de vissen waren idd erg mooi en bijzonder, maar het weer verpeste het wel. En ik had het zo koud en ik voelde me eerlijk gezegd ook niet helemaal top, omdat ik de vorige avond iets te veel had gedronken. Ik had een leuk Amerikaans meisje leren kennen en we besloten het eiland te verkennen waarop we verbleven. Het was een superklein eilandje en we verveelden ons een beetje. Tijdens de wandeling stuitten we op een gezellig groepje waarvan een aantal jongens gitaar aan het spelen waren en ze waren rum aan het drinken. We werden uitgenodigd om er bij te komen zitten en ook onze glazen werden gevuld met rum. Het was erg gezellig, maar zoals jullie weten heb ik een maand niet kunnen drinken i.v.m. de rabies prikken en de afgelopen weken in Maleisie had ik ook niet veel gedronken, dus de rum sloeg er laten we zeggen nogal in. Om terug te komen op mijn snorkeltrip, ik had dus enigzins een kater en daarnaast was het dus koud, dus de snorkeltrip werd daardoor niet echt geslaagd.  Na mijn ochtend-snorkelsessie heb ik het 's middags voor gezien gehouden. Ik heb wat rondgelopen op het eiland en kwam een aantal Maleisische jongens tegen. Maleisische jongens zijn enigszins irritant. Over het algemeen zijn Aziatische jongens heel discreet en aardig en hulpvaardig, maar Maleisiche jongens zijn daarop een beetje een uitzondering. Ze zijn wel aardig en hulpvaardig, maar laten een beetje te veel blijken dat ze geinteresseerd zijn. Je krijgt het idee dat je voor "makkelijk" wordt aangezien, alleen omdat je westers bent. Hoe dan ook, een van de jongens kwam op me af en vroeg of ik van schildpadden hield (?) Ja, schildpadden zijn leuke beesten. Maar nee, dat bedoelde hij niet. Hij bedoelde of ik ze lekker vond. Nou nee! Ik liep snel verder, maar meneer volgde me en riep mijn naam "Marit, wait"  Hij haalde me in en haalde een schildpaddenei te voorschijn. "Here, present for you!" zei meneer trots alsof hij me een geweldig cadeau gaf. "you can eat it, it's nice!" gaf hij er als instructie bij. Nou nee dankjewel. Ik zei dat hij het ei terug in het zand moest leggen, arme schildpad. Maar nee, meneer hield het ei bij zich en ik liep snel verder en heb hem uiteindelijk afgeschud.

Nu ben ik weer terug in Kota Kinabalu. Ik heb gisteren heerlijk aan een mooi strand gelegen op een van de eilandjes hier voor de kust. Morgen vlieg ik terug naar Kuala Lumpur en vervolgens vlieg ik naar... Bali! :) Ik heb nog 3 weken voor Bali en Java en dan vlieg ik alweer naar huis...

Liefs!

Chase the turtle & hunt the elephant

Hallo!

Hoe gaat het in Nederland? Helemaal in de WK stemming waarschijnlijk. Hier kan ik ook de wedstrijden bekijken in cafe's en restaurants, maar dat is natuurlijk niet zo gezellig als in Nederland. De sfeer is wel apart, omdat de nationaliteiten gemixt zijn. Bij de wedstrijd tegen Denemarken zat ik gezellig tussen de Denen en bij de wedstrijd tegen Japan tussen de Jappen :)

Ik zit nu in Kuala Lumpur, ik ben hier vandaag aangekomen. Na mijn laatste blog heb ik met Adam de bus gepakt naar Ko Lanta, een eiland aan de west kust van Thailand. Ko Lanta was....erg rustig. Het was low season in verband met het regenseizoen en dat was te merken. Op zich was het wel lekker voor een paar dagen, maar daarna hadden we het wel gezien. Terug in Krabi hebben Adam en ik afscheid genomen. We hebben een week samengereist en konden het erg goed vinden samen, dus afscheid nemen was niet zo leuk. Ik heb vervolgens de bus gepakt richting...Maleisie :) Toen ik het busticket kocht vertelde ik dat ik naar het noorden van Maleisie wou. Ik had nog geen idee welke plekken in Maleisie ik allemaal wou bezoeken. In de bus kwam ik erachter dat de bus mij naar Kolok zou brengen, een grensplaatsje tussen Thailand en Maleisie in het oosten. Ik pakte mijn Lonely planet er eens bij en las vervolgens dat het "absoluut niet aan te raden is om in Kolok de grens over te steken" in verband met de onrust in de zuid Thaise provincies. De meeste toeristen weten hier niets van af, omdat ze hier niet komen maar er wonen veel Moslims in de zuidelijke provincies en de relatie tussen de Thaise overheid en deze moslim provincies is niet al te best. De laatste jaren zijn er verschillende moorden gepleegd op militairen, politie officieren, Monnikken en leraren omdat deze mensen symbool staan voor de Thaise overheid.

Afijn, dat las ik dus in mijn lonely planet terwijl ik op weg was naar Kolok. Ik dacht bij mezelf, er is niet zo veel aan de hand zo lang ik gelijk de grens oversteek naar Maleisie. Ik moest echter van bus wisselen halverwege de reis en daar vertelden ze me doodleuk dat de grens om 9 u zou sluiten en ik dus de nacht moest doorbrengen in Kolok. Hm :s  Ik zat te wachten op het busstation om mijn opties te overwegen (welke opties..) toen een wat oudere westers uitziende man naast mij kwam zitten en vroeg waar ik heenging. Ik vertelde dat ik de grens wou oversteken in Kolok, maar dat ik daar i.v.m. het sluiten van de grens de nacht moest doorbrengen. Nou dat was niet aan te raden volgens deze man. Hij vertelde dat het onveilig is om daar te verblijven. Ik kwam erachter dat deze man Duits was en in Thailand woont samen met zijn Thaise vriendin. Hij vertelde me dat ze in een plaatsje een uur buiten Kolok wonen en hij raadde me aan om daar de nacht door te brengen. Ik was blij met zijn advies en heb de zelfde bus als hen genomen richting hun woonplaats. Ze hebben me vervolgens naar een hotel gebracht en ze stelden voor om samen te eten. We hebben samen gegeten in een restaurantje en toen ik mijn deel wou betalen had de Thaise vrouw alles al betaald en ze wou absoluut niet dat ik iets zou betalen. Hiermee wou ze haar gastvrijheid laten blijken. Ze waren zo aardig! Vervolgens hebben ze me de leuke plekjes in de stad laten zien en de man stelde voor om mij de volgende ochtend naar het busstation te brengen. Ze vonden het jammer dat ik niet langer bleef zodat ze me meer van de stad konden laten zien. Hij gaf me hun nummer voor het geval ik in nood zou raken. Het waren echt zulke aardige mensen. Ze waren echt een beetje bezorgd. De man vroeg me nog een paar keer of ik mijn vader niet wou bellen om te laten weten dat ik ok was ( hihi vaderlief wist niet eens waar ik op dat moment precies in Azie verbleef) De volgende ochtend heb ik de bus gepakt richting de grens en ik was blij dat ik niet in dat gebied hoefde te overnachten. Om de paar km was er wel een controle post met militairen. De grensovergang in Kolok stelde echter niet veel voor. Binnen 5 min was ik de grens over en stond ik in Maleisie!

Mijn eerste stop in Maleisie waren de Perhentian islands aan de oostkust. Het was hier zo mooi...! Witte stranden met palmbomen en helder blauw water. Absoluut mooier dan de eilanden van Thailand en lekker rustig :) Het leukste was het snorkelen. Ik heb gesnorkeld tussen schildpadden en haaien! (black tip haai, mocht iemand de behoefte voelen om te googelen) Best nog redelijk groot, zo'n 1,5 meter. De tourguide ging met ons de zee in om naar haaien te zoeken. Echt supergaaf om de haai te zien en er boven te zwemmen. De schildpadden waren ook erg gaaf. We zaten in de boot en onze tourguide keek om zich heen op zoek naar schildpadden en wij zaten startklaar om de zee in te springen. Ineens hoorde ik onze tourguide schreeuwen: "turtle!" "jump in the water!!" Ik als een gek het water in springen en naar de schildpad zwemmen. Vervolgens kwam er een andere boot aan met een groep toeristen en deze hadden de schilpad ook gespot. Dus zij ook het water in en iedereen als een gek achter die schildpad aanzwemmen. Let's chase the turtle! haha :D Ik had echter geluk dat ik de schildpad als eerste zag kon daardoor het meest dichtbij komen :)

Na de Perhentians heb ik de bus genomen naar de Cameron Highlands. De Cameron Highlands zijn vooral bekend vanwege de theeplantages. Het is wat hoger in de bergen en daardoor niet zo heet als in de rest van het land. Overdag was het zo'n 22 graden en 's nachts had ik het voor de verandering koud in plaats van dat ik lag te zweten. De theeplantages waren gaaf om te zien. Ik heb een theeplantage en fabriek bezocht en daar veel te dure thee gedronken en gehiked in de jungle, wat nog best scary was omdat het pad ernstig overwoekerd was en echt midden door de bush ging. Op een gegeven moment hoorde ik geen mens meer en ik dacht bij mezelf: als ik nu mijn beek breek ben ik de lul. Niemand die me hier vind. Toen ik na een paar uur weer geluiden hoorde uit de bewoonde wereld was ik best wel opgelucht. Verder heb ik er o.a. een vlindertuin bezocht. Ze hadden bijzondere vlinders dus dat was leuk en daarnaast hadden ze allerlei insecten en beesten als giftige slangen, spinnen en schorpioenen in kooitjes.

Na de Cameron Highlands heb ik de bus genomen naar Taman Negara. Taman Negara is een groot nationaal park en het regenwoud is is een van de oudste regenwouden ter wereld. Dit was absoluut mijn hoogtepunt in Maleisie, ondanks dat ik niet veel dieren heb gespot. Er zijn o.a. tijgers en olifanten in dit park, maar bijna niemand die deze dieren ziet. In de bus naar Taman Negara ontmoette ik 2 leuke Duitse meiden en we besloten samen een jungletrekking te doen. Je kunt een tourguide nemen wat vrij duur is, maar je kunt ook zelf de jungle in en slapen in een hide (houten huisje met houten bedden) in de jungle. Wij hebben eerst over de canopy walk gelopen (een pad hoog tussen de bomen) wat leuk was, maar eerlijk gezegd niet heel bijzonder want vrij kort (binnen 10 min. stonden we weer op de grond) en vervolgens begonnen we aan onze wandeling richting de hide. Onderweg kwamen we een paar Maleisische jongens tegen en ze vertelden ons dat ze normaal gesproken tourguides zijn maar een dagje vrij hadden. We besloten om samen te lopen en dit betekende een gratis tourguide! :D De jongens hebben ons van alles verteld over de bomen en planten en welk geluid bij welk dier hoorde. We hadden zo veel geluk dat we hen tegenkwamen! Ze vertelden dat er een olifant was gespot vlakbij de hide en dat ze daarom daarna toe gingen. Onderweg kwamen we een andere tourguide tegen en hij vertelde ons dat hij zojuist de olifant had gezien. Hij was met een toerist en toen hij de olifant zag vertelde hij haar dat ze gelijk terug moest lopen. Ze had de olifant niet eens gezien! Omdat de olifant alleen is, kan hij erg gevaarlijk zijn. We besloten met ons allen terug te lopen naar de plek waar de olifant was gespot in de hoop dat we hem zouden vinden. We kregen de instructies om in het geval van een olifant attack vooral heel hard te rennen. Oke... We zagen onderweg verse poot afdrukken in de grond, maar helaas geen olifant :(  De hide bleek een simpel houten hutje met een balkon met uitzicht op een open plek in het regenwoud. We sliepen op een matje, niet erg comfortabel maar het was het absoluut waard. Het was bijzonder om midden in de jungle te slapen omringd door allerlei dierengeluiden. Midden in de nacht begon het keihard te onweren en het lekte overal. Gelukkig lag ik op een droog plekje. Een van de jongens was echt supergrappig. Hij vroeg ons hoe sneeuw eruit zag (hij was verrast dat je sneeuwpoppen kunt maken door een sneeuwbal door de sneeuw te rollen zodat hij groter wordt, hij dacht dat dat alleen in cartoons gebeurde :P) en hij had een brandende vraag voor ons. Iets wat hij zich altijd al had afgevraagd, maar nooit de kans had gehad om te vragen: "waarom vinden westerlingen het leuk om in de zon te liggen?" Dat vond hij maar raar, het is niet eens gezond. Aziaten proberen juist altijd de zon te vermijden, ze willen het liefst zo licht mogelijk zijn. Vrouwen dragen altijd lange broeken en shirts met lange mouwen en vaak lopen ze met een paraplu om maar vooral niet te verkleuren. Als je een vrouw complimenteert met dat ze een mooi kleurtje heeft, maak je een fout! Toen ik hem vertelde dat we in Europa zelfs zonnebanken hebben puur om bruin te worden was hij helemaal verbaasd. Hij vroeg me of ik in een stad of dorp ben opgegroeit en toen ik vertelde dat ik in een dorp ben opgegroeit vroeg hij me hoe dat er dan uitzag en of er ook een jungle was? haha. Hij was erg grappig en een beetje wereldvreemd. 

De jungletrekking was supergaaf, ondanks dat we de olifant niet hebben gespot. Ik heb wel giftige slangen gezien, wilde zwijnen, grote duizendpoten, een hele grote kikker en heel veel vleermuizen (ik heb door een grot gekropen!) en....ik heb een mier gegeten!! En geen kleintje, maar een grote reuzemier. Ik wou het eigenlijk niet proberen, maar toen de Duitse meiden het allbei hadden geprobeerd (de een vond het naar mango smaken en de ander naar lemon ?? ) vond ik niet dat ik kon achterblijven. Onze 'guide' trok eerst de kop eraf en vervolgens moest ik dat beest, terwijl zijn pootjes nog bewogen, naar binnen werken. Met pijn en moeite stopte ik dat beest in mijn mond. IEUW! Het smaakte helemaal niet naar mango en ook niet naar lemon! Het was ook niet heel vies, maar het was geen kwestie van lekker wegkouwen met de pootjes die her en der in mijn mond achterbleven. Maar goed.. ik heb het wel gedaan :D

Dit verhaal is helaas wat langer geworden dan de bedoeling was. Zoals jullie lezen vermaak ik me hier in ieder geval prima! Borneo staat nu op de planning, veel zin in :) Maar eerst Kuala Lumpur maar eens verkennen..

Veel liefs!

Chillen, snorkelen en bergklimmen in Thailand

Hallo!!

Hier eindelijk een berichtje! Sorry dat het zo lang heeft geduurd! Ik heb zo veel gezien en gedaan de laatste weken, ik weet niet eens waar ik moet beginnen.

Zoals de meeste mensen wel gehoord zullen hebben ben ik vlak nadat ik mijn laaste berichtje heb gepost gebeten door een hond. Ik liep op het strand in Muine (Vietnam) en een hond kwam zo maar op me af rennen, agressief blaffend etc. Hij beet me en vervolgens beet hij een ander meisje. Misschien dat hij rabies had, misschien ook niet. Hoe dan ook, ik moest een anti serum nemen binnen 24 uur na de beet en vervolgens 5 vaccinaties verspreid over een maand. Wanneer de hond rabies heeft en ik zou deze injecties niet nemen, zou ik dood gaan. Dat risico neem ik uiteraard niet dus ik neem braaf mijn injecties. Ik heb nu 4 vaccinaties gehad en moet er nog een. Daarna ben ik van de ellende af! 

Sinds mijn laatste bericht ben ik in Ho Chi Minh city geweest, vervolgens de grens overgestoken naar Cambodja, heb daar Phnom Penh, Siem Reap en Battambang bezocht en heb vervolgens via Bangkok de bus genomen naar het zuiden van Thailand, waar ik nu ben.

Ho Chi Minh city was een erg leuke stad. Een stad met veel geschiedenis. Ik heb daar het oorlogsmuseum bezocht, wat erg interessant was, heb de chi chu tunnels bezocht en heb een boottocht gemaakt over de mekong delta. Erg grappig is dat ik Mirjam tegen het lijf liep in Ho Chi Minh city. We hadden afscheid genomen in noord vietnam en kwamen elkaar na 3 weken weer tegen in het zuiden. Ik deed de deur open van mijn hotelkamer en daar zat ze. We hebben samen gegeten en hebben samen de melkong delta trip gedaan en daarna hebben we weer afscheid genomen. Mirjam heeft een vliegtuig genomen naar Maleisie en ging door naar Cambodja!

Cambodja...een geweldig land! Zo veel armoede, maar ook zo veel lachende gezichten en zulke vriendelijke mensen. Heb er echt een leuke tijd gehad. In Phnom Penh heb ik het Tuol Sleng museum bezocht en de killing fields.  Het Tuol Sleng museum was ooit een school, maar tijdens de Khmer Rouge hebben de leiders de school omgebouwd tot een gevangenis. Dit museum is een van de indrukwekkende dingen die ik tot nu toe heb gezien. Er zijn zo veel mensen vermoord tijdens het Pol Pot regime: meer dan 2 miljoen: bijna 1/4e van de bevolking. Vooral de mensen die slim waren werden eruit gepikt. Je hoefte maar een bril te dragen of Engels te spreken en je werd vermoord. Maar in werkelijkheid werden er heel veel mensen vermoord zonder reden. Zowel mannen als vrouwen en kinderen. Nadat de gevangenen een aantal maanden in de gevangenis hadden gezeten werden ze naar de killing fields gebracht waar ze werden vermoord op gruwelijke wijze. De killing fields waren ook erg indrukwekkend...toen ik er rondliep zag alles er zo vredig uit dat ik me maar moeilijk kon voorstellen dat dit drama nog maar 30 jaar geleden gebeurd is. Maar je werd in de realiteit gebracht door stukjes bot en stukjes stof dat nog steeds her en der op de grond lag.

Phnom Penh was indrukwekkend, maar het was fijn om iets 'leuks' en vrolijks te doen na 2 dagen informatie opzuigen en laten bezinken over de Khmer Rouge. Na Phnom Penh stond Siem Reap op het programma. En wat is er in Siem Reap....Angkor Wat!!  Ik ben samen met 2 meiden die ik in Vietnam heb ontmoet en die ik bij toeval weer zag in Siem Reap om 4 u 's ochtends opgestaan om de zonsopkomst te kunnen zien in Angkor Wat. Voor de mensen die het niet weten, Angkor Wat is een van de grootste en mooiste Hindu tempelcomplexen ter wereld. En het was inderdaad erg mooi en indrukwekkend. Naast Ankor Wat was er een andere tempel: Ankor Tom en deze vond ik eigenlijk nog mooier dan Angkor Wat. Helaas was de zonsopkomst meer een wolkenopkomst, omdat het erg bewolkt was. Verder heb ik in Siem Reap een dr. fish spa bezocht en hebben de vissen de dode huidcellen van mijn voeten gegeten. Het kriebelde ernstig! De vissen waren vooral fan van mijn voeten, aangezien mijn voeten meer in trek waren dan de voeten van het Amerikaanse meisje met wie ik daar was.Na Siem Reap heb ik de boot genomen naar Battambang, omdat dit boottripje volgens de lonely planet erg idylisch is. Helaas ook erg oncomfortabel! 6 uur op een houten bankje zitten zonder rugleuning was niet zo fijn. Maar het was een leuk tripje en ik heb een paar mooie vogels gezien. Tijdens dit boottripje ontmoette ik een ander Amerikaans meisje en we hebben samen 2 gezellige dagen in Battambang doorgebracht. Vervolgens heb ik de bus gepakt richting de grens en ben naar Bangkok gereist. Mijn plan was om naar zuid-thailand te gaan om 2 weekjes te chillen op het strand, maar het makkelijkste was om via Bangkok te reizen. In Bangkok heb ik mijn 4e rabies vaccinatie gehaald in een supergroot en mooi ziekenhuis waar ik het voor elkaar kreeg om een aantal keren te verdwalen. Een dokter gaf me de prik, of nee beter gezegd: douwde de prik in mijn arm. Auw! Hij was niet bepaald voorzichtig. Toen ik wou afrekenen kwam ik erachter dat ik, jawel, een zogenaamde "doctor's fee" moest betalen! Een doctor's fee voor die hardhandige man die een simpele prik gaf die ik waarschijnlijk zelf ook had kunnen zetten. Deze fee was bijna net zo duur als de prik zelf. Rabies is niet goed voor mijn budget ;)  In Bangkok was het trouwens erg rustig op het moment dat ik daar was. De rust was net een beetje teruggekeerd na een aantal rellen en ik heb niks gemerkt van demonstraties etc. Vanuit Bangkok heb ik de bus genomen naar Zuid Thailand. Ik ben op Ko Phangan en Ko Tao geweest en zit nu in Krabi. De eerste dagen op Ko Phangan waren erg rustig. Ik had al een aantal dagen geen nieuwe mensen ontmoet en ik begon me al bijna eenzaam te voelen toen ik een aardige Israelier ontmoette. We hebben samen wat gegeten en een gezellige avond gehad en besloten om samen naar Ko Tao te reizen. In Ko Tao hebben we een snorkeling tour geboekt en hebben we de hele dag gesnorkelt. Leuk, maar de koralen vielen een beetje tegen. Het was niet zo spectaculair als we hadden gedacht. In een van de baaien waar we hebben gesnorkeld zwemmen kleine haaien, maar helaas heb ik ze niet gezien! 

Nu zitten we in Krabi, een plaatsje aan de west kust. Het is hier erg mooi, maar helaas is het regenseizoen en dus bewolkt en regenachtig. Vandaag heb ik...jawel, bergbeklommen! Het was echt supergaaf om te doen. Het zag er makkelijk uit wanneer onze instructeur het voordeed, maar het was best lastig. En hoog!! Het was best eng, aangezien ik last heb van hoogtevrees, maar erg gaaf om gedaan te hebben!

Nu zit in Krabi en ga ik zo iets eten samen met Adam (de Israelier) en 2 vrienden van hem. Adam is hier op vakantie voor een aantal weken en we reizen waarschijnlijk samen naar Ko Phi Phi of Phuket en daarna nemen we afscheid en ga ik verder naar Maleisie.

Ik heb zojuist, terwijl ik dit verhaal zat te typen, te horen gekregen dat Nigel, een goede vriend, 4 weken geleden een ernstig auto ongeluk heeft gehad. Hij verloor de macht over het stuur en belande in het ziekenhuis met zwaar letsel. Zijn overlevingskans was erg klein toen hij in het ziekenhuis aankwam en de kans dat hij verlamd zou raken groot. Wonder boven wonder gaat het erg goed met hem! Hij kan alles bewegen en hij is nu aan het revalideren. Hij heeft alleen wat problemen met zijn evenwicht en zijn ruimtelijk inzicht is nog niet top. Maar hij heeft zo veeel geluk gehad! Ik ben een beetje geschokt, maar gelukkig gaat het goed :)

Ik brei er een eind aan. Ik zal proberen de volgende keer iets sneller van me te laten horen..!

XXX

Vietnam!

Hoi allemaal!

Hier eindelijk een nieuwe up-date. Sorry dat het zo lang heeft geduurd. Het schijven van een nieuw verhaal schiet er helaas soms een beetje bij in. Er is wel het een en ander veranderd sinds mijn laatste blog. Ten eerste zit ik nu in Vietnam! :D Vietnam is echt totaal anders dan China. Toen we in Hanoi aankwamen viel het meteen op dat we op elke straathoek westerlingen tegenkwamen. Dat waren we niet gewend in China. De Vietnamezen proberen je van alles aan te smeren en iedereen probeert je over te halen tot een motorcycle taxi. We beseften helaas: We zijn gedegradeerd van een bijzonderheid tot een zak geld. Vietnam is een stuk toeristischer dan China en de Vietnamezen zijn daardoor meer gewend aan het toerisme en proberen je hogere prijzen te laten betalen. Het is stevig onderhandelen met de Vietnamezen, maar het gaat me best goed af. In Vietnam rijdt iedereen op scooters, omdat de gewone Vietnamees een auto niet kan betalen. Auto's worden niet gemaakt in Vietnam en moeten worden geimporteerd uit het buitenland, waardoor ze erg duur zijn. Het verkeer hier is net zo'n chaos als in China, maar hier rijden ze dus massaal op scooters en de straat oversteken kan daardoor een hele ervaring zijn. Het komt er op neer dat je rustig de straat over moet steken (en niet wachten tot er geen verkeer is want verkeer is er altijd) en de scooters ontwijken je wel.

In Hanoi hebben o.a. een oude gevangenis bezocht en een aantal tempels bekeken. Vanuit Hanoi hebben we een tripje geboekt naar Halong bay. Halong bay was mooi, maar de rotsen zien er precies zo uit als in Yangshuo (China), behalve dat deze rotsen uit de zee oprijzen. Stiekem was ik meer onder de indruk van het landschap Yangshuo. Tijdens ons tripje naar Halong bay begonnen er wat irritaties tussen Mirjam en mij op te lopen en ik heb tijdens de tour eens goed nagedacht of ik wel zin had om nog 3 maanden samen verder te reizen. We blijken toch wel behoorlijk verschillend te denken over veel dingen en het is zonde als dat de reis negatief beinvloedt. Na Halong bay zouden we een tripje maken naar Sapa, dat is een dorpje dat in de bergen van noord-Vietnam ligt, maar Mirjam besloot de tour te cancelen. We besloten tijdelijk uit elkaar te gaan om te kijken hoe dat ons zou bevallen. Ik ben dus alleen naar Sapa gegaan. Sapa was echt fantastisch. Het landschap was zo mooi met de rijstvelden en de bergen en de lage mist die er over heen hing. Ik heb daar 2 dagen gehiked met een klein maar leuk groepje. Helaas werd ik ziek in Sapa. Ik was in 2 maanden tijd nog geen enkele keer ziek geweest, dus het moest een keer gebeuren. Vreemd is wel dat ik niet moeilijk doe over straatstalletjes en bijna alles eet, maar vervolgens ziek werd van het hotelvoedsel. Ik denk dat er qua hygiene weinig verschil zit tussen het restaurant- en straatvoedsel. Ik was goed ziek voor een aantal dagen. De eerste nacht heb ik half op de wc doorgebracht en de 2e nacht moest ik in een nachttrein doorbrengen wat niet veel beter was. Uiteindelijk ging het wel weer beter. Na Sapa ben ik alleen richting het zuiden gegaaan. In de bus vanuit Hanoi naar Hue kwam ik een ander Nederlands meisje tegen en sindsdien zijn we samen opgetrokken. In Hue kwam ik ook een Engels meisje tegen die ik nog kende van Halong Bay. Erg gezellig allemaal, wanneer je alleen reist maak je sneller contact met andere mensen. Met Emma, het Nederlandse meisje ben ik verder doorgereist naar Hoi An en vervolgens naar Nha Trang. Hoi An is een ontzettend leuk en charmant plaatsje. Overal zitten kleine steegjes en de binnenstad is erg gezellig. Het plaatsje staat bekend om zijn vele kleermakers en bijna iedere backpacker laat een garderobe aan kleding maken en stuurt het vervolgens met de post naar huis. Ik heb me enigzins kunnen inhouden en heb een zijden jurkje en sandalen laten maken. Ik ben echt ontzettend blij met het jurkje, hij zit fantastisch en hij is zo mooi :) Mijn witte sandaaltjes zijn ook een succes. Ik hoef nu niet meer op mijn slippers te lopen wanneer ik uitga. 

Ik zit nu in Nha Trang, een stad aan de kust in het zuiden van Vietnam. De stranden zijn hier erg relaxt. Verder zou Nha Trang bekend moeten staan om het wilde nachtleven, maar daar heb ik helaas niet zo veel van gemerkt, omdat het laagseizoen is. We zijn gisteren wel uitgeweest in een cafe genaamd 'why not' en vervolgens hebben we gedanst in een 'club' wat aan zee ligt, dat was wel erg leuk met de zee op de achtergrond. We verblijven hier trouwens in een erg fijn hotel op de 9e verdieping met seeview :) En dat voor maar 4 dollars. Zo lang je een kamer kan delen met iemand kan het soms erg voordelig zijn om in een hotel te zitten in paats van een hostel. Ons hotel heet trouwens: 'Nice hotel'. Hij doet zijn naam wel eer aan. 

Morgen reis ik weer alleen verder, ik neem dan de bus naar Mui Ne. Mui Ne is een klein plaatsje met na het schijnt mooie stranden en zandduinen die woestijnachtig aandoen. Na Mui Ne vertrek ik naar Saigon en via Saigon neem in de bus naar Phnom Penh in Cambodja!

Ik heb emailcontact gehad met Mirjam en het alleen reizen bevalt ons beiden goed, dus we hebben besloten vanaf nu apart verder te reizen. Het zal af en toe vervelend zijn om alleen te zijn en dingen alleen te moeten regelen, maar ik denk dat het ook heerlijk is om mijn eigen plan te kunnen maken. Bovendien zal ik nog genoeg andere mensen ontmoeten.

Ik laat weer van me horen vanuit Cambodja of Thailand :) 

Liefs!

Rare Chinezen

Hallo allemaal!

Ik type dit berichtje vanuit Yangshuo, we zijn hier gisteren aangekomen na een gebroken nacht van c.a. 2,5 uur slaap. We besloten om vanuit Chengdu een vliegtuig te nemen naar Yangshuo, omdat de treinreis 25 uur zou duren en dat vonden we wel erg lang. Ons vliegtuig vertrok eergisteren om 22 u 's avonds en we zouden om 23.30 u landen in Guilin (vlakbij Yangshuo). Toen we een uur in het vliegtuig zaten kregen we ineens te horen dat we in verband met slecht weer niet konden landen in Guilin en daarom terug naar Chengdu zouden vliegen. Na een vlucht van 2 uur stonden we dus wederom op het vliegveld van Chengdu! We werden naar een hotel gebracht waar we om 1 u aankwamen en daar kregen we te horen dat onze volgende vlucht om 7.30 u zou vertrekken en dat we om 4.50 u zouden worden opgehaald met de bus. We hebben 2.5 uur kunnen slapen, waarna we om 4 u 's nachts een wake-up call kregen. Geweldig! Het was een vermoeiende nacht, maar zulke dingen kunnen gebeuren. We zijn gisteren vroeg wezen slapen en hebben lekker lang uitgeslapen.

Inmiddels zit China er al weer bijna op. Over een paar dagen vertrekken we richting Vietnam. We hebben niet alles kunnen zien in China wat we wilden zien, maar China is zo immens groot, dat een maand eigenlijk niet genoeg is. Maar dat geeft niet, want we hebben desondanks veel gezien en meegemaakt in China. We hebben vanaf Shanghai de trein genomen naar Beijing en vervolgens zijn we weer richting het zuiden gegaan via Xi'an, Chengdu en nu zitten we dus in Yangshuo. De highlight van Beijing was het beklimmen van de Chinese muur. We hebben 10 km gehiked over de muur. We hebben een stuk muur beklommen dat er nog authentiek uitzag omdat veel stukken nog niet gerestaureerd waren. En met klimmen bedoel ik ook echt klimmen! De muur was op sommige stukken ontzettend stijl en we liepen constant naar boven en vervolgens weer naar beneden. Maar het was erg leuk en het landschap was erg mooi. We hadden geluk dat het mooi weer was en het zonnetje scheen. De dag voordat we duur gingen beklimmen was het namelijk erg koud en guur. Dat was wel een vreemde ervaring in China: de ene dag kon het erg koud en winterachtig zijn, terwijl het de volgende dag makkelijk 20 graden en zonnig kon zijn. Verder hebben we in Beijing uiteraard de verboden stad en het zomerpaleis gezien en we zijn naar het Olympisch park geweest. Ik vond vooral het zomerpaleis erg mooi. Niet alleen de paleizen, maar ook de tuinen erom heen en het was zo groot dat ik het zelfs voor elkaar kreeg om er te verdwalen en de uitgang niet meer terug kon vinden.

Vanuit Beijing hebben we de nachttrein genomen richting Xi'an. Xi'an is een stad met veel geschiedenis, omdat het de vroegere hoofdstad van China was. Er staan nog veel oude en mooie gebouwen en de stad heeft nog een stadsmuur. Ik vond Xi'an erg leuk, omdat het een andere sfeer heeft dan de meeste grote steden in China. Uiteraard hebben we het beroemde terra-cotta leger bezocht in Xi'an. De keizer uit de Qin dynasty liet een heel leger van klei soldaten maken om zijn graf symbolisch te bewaken. Veel soldaten zijn opgegraven, maar er liggen er ook nog steeds een heleboel onder de grond en ze zijn nog steeds druk bezig om alle soldaten uit te graven en te restaureren. Het was indrukwekkend om te zien :). Na Xi'an hebben we wederom een nachttrein genomen naar Chengdu. De nachttreinen zijn trouwens prima. Wel enigszins krapjes qua ruimte en de wc's zien er aan het einde van de rit ook niet al te schoon meer uit, maar dat soort dingen wennen wel. De openbare wc's in China zijn trouwens nooit erg prettig. Ze zijn meestal erg vies en de stank is vaak overwhelming. En er zijn vrijwel altijd alleen hurktoiletten. Met een beetje pech zijn er ook geen deuren! De Chinezen hebben een heel andere standaard qua hygiëne. Chinezen roggelen en spugen de hele dag door en ze houden ervan om te smakken tijdens het eten. Wat ik vooral erg vreemd vond is dat kleine kinderen hier geen luiers dragen. In plaats daarvan hebben ze een gat in hun broek, zodat ze overal hun behoefte kunnen doen. Wanneer het kind zijn behoefte moet doen, wordt het kind opgetild anytime, anywhere. Lekker makkelijk! We hebben van een ander reiskoppel zelfs gehoord dat ze zagen hoe ouders hun kind lieten plassen in het gangpad van een bus :s

Chengdu wilden we bezoeken vanwege de pandaberen. In Chengdu is een groot onderzoekscentrum waar ze panda's fokken. De panda's komen alleen nog voor in 3 provincies in China en als je ze in het wild wilt spotten moet je wel heel veel geluk hebben. In totaal zijn er nog maar c.a. 1000 panda's. De panda's waren leuk om te zien, ze zijn erg schattig! Chengdu staat verder bekend om het spicey eten en de specialiteit van Chengdu is ... konijnenhoofd. Voor het konijnenhoofd hebben we bedankt, maar we hebben gehoord dat het erg lekker is. Dat de stad bekend staat om zijn spicey food hebben we geweten! Mirjam en ik vonden dat we het spicey food een keer moesten proberen in Chengdu. We vroegen in het restaurant of ze het eten minder spicey wilden maken, maar we zijn er inmiddels achter dat "no spicey" voor de Chinezen redelijk spicey betekent en "a little spicey" ontzettend spicey. Het stoom kwam letterlijk uit mijn neus, wat op zich wel handig was i.v.m. mijn verstopte neus, maar echt relaxt was het niet. Dat was onze enige en laatste keer spicey food in Chengdu. We hebben een dag fietsen gehuurd in Chengdu en zijn lekker wezen rondcrossen. Dat was erg leuk, het verkeer in China is echt chaos en de fiets is waarschijnlijk het vervoersmiddel waarmee je het snelst van A naar B komt. Als je hier met een auto van A naar B wilt komen moet je vooral hard en heel vaak toeteren. Chinezen zijn de grootste egoïsten in het verkeer, ze snijden elkaar constant af en als ze ergens langs willen toeteren ze gewoon heel hard in de hoop dat de rest aan de kant gaat. Op de een of andere manier werkt het hier, maar ik ben blij dat ik hier geen auto hoef te rijden.

We zitten nu dus in Yangshuo, onze laatste stop in China. De omgeving van Yangshuo staat bekend vanwege de karstbergen en het is hier inderdaad erg mooi. Yangshuo is toeristisch, maar het is een klein plaatsje en het is heerlijk om even uit de drukke steden weg te zijn en de blauwe lucht te kunnen zien! (in plaats van grijze smog). We hebben vandaag een boottochtje gemaakt over de Li rivier. De rivier en de karstbergen staan op een bankbiljet van 20 yuan en onze boottocht begon op de plek waar de foto is genomen. Voor we de boottocht gingen maken hebben we een markt bezocht en dat was een shocking experience.. (dierenliefhebbers kunnen beter niet verder lezen). Ze verkochten er namelijk honden! En niet om als huisdier te houden... Ik zag allemaal arme hondjes in kooien en die honden werden daar dus vervolgens geslacht etc. (niet gezien gelukkig) en vervolgens kun je zo'n hond kopen. Wanneer je in China bent geweest besef je hoe wij in Nl worden beschermt en ons vlees altijd kant en klaar in de supermarkt kunnen kopen zonder dat het nog op een dier lijkt en zonder te hoeven zien hoe die beesten worden afgeslacht. In China kun je afslachtingen live zien op straat en veel dieren kun je levend kopen en thuis zelf afslachten. Tja..

Morgen gaan we weer fietsen huren en lekker rondtouren en overmorgen pakken we de trein naar Nanning en van daar uit nemen we de trein naar Hanoi! Dan zit China erop en gaan we Vietnam ontdekken. Jullie horen van mij :)

Liefs!

Chillen op Hainan

Nee-hao!

Hoe gaat het in Nederland? Hier gaat alles prima. We zitten nu in de trein richting Beijing. Het was eigenlijk ons plan om de nachttrein te nemen, maar we waren een beetje laat met reserveren. We hebben daarom besloten om de 10 uur durende dagtrein te nemen.  Inmiddels zitten er alweer 8 uur op. Thank god, want helaas heb ik gezelschap van een enorm luid snurkende Chinees.

Al weer bijna 2 weken geleden verlieten we Japan om met de boot terug naar Shanghai te vertrekken. Ik zag best wel op tegen de boottrip, aangezien de heenreis zo vreselijk was. Maar dit keer hadden we rustig weer, en de hele boottrip verliep prima! Ik ben geen moment misselijk geweest. Dit keer hadden we gezelschap van een aantal andere reizigers uit Amerika en Engeland. Er was een pingpongtafel aanwezig op de boot en we hebben gezellig met elkaar gepingpongd. We hebben de Amerikanen en Engelsen rond de tafel pingpongen geleerd, want dat kenden ze niet. Dat was een groot succes, ook bij de Chinezen. Die stonden enthousiast te klappen en te joelen. Ik was best goed in vorm, maar helaas deed er een Chinees mee die nog veel beter was en het leuk vond om mij te laten winnen. Terug in Shanghai zijn we nog een keer uit eten geweest met de Amerikanen en Engelsen, erg gezellig :).

En toen...gingen we naar Hainan! Daar hadden we erg veel zin in, want we hadden nog geen strand gezien en dat werd wel een keertje tijd (vonden wij). De dag voordat we zouden vertrekken kwamen we erachter dat de boeking van de terugvlucht niet goed was gegaan, omdat er ineens geen plaatsen beschikbaar meer waren (?). Stress! We hebben de vliegmaatschappij opgebeld en gelukkig konden we nog mee met een andere goedkope vlucht. We vlogen op Haikou, dat is een stad in het noorden van Hainan. Toen we aankwamen waren we niet meteen enthousiast. Haikou is niet wat je noemt de mooiste stad. Een grote stad met veel lelijke flatgebouwen. En dan ons hostel...de kamers waren redelijk schoon maar we zaten op de 7^e verdieping en het trappenhuis was een donker gat met overal dode kakkerlakken. Ik was dus weer genoodzaakt om de lift te nemen. Voordeel hiervan is wel dat ik inmiddels weinig problemen meer heb met liften! Het personeel sprak helaas geen Engels dus we wisten ook niet goed wat de ‘places to go' waren in Haikou. We hadden gehoord dat het uitgaansleven erg goed zou zijn, maar we wisten niet waar de leuke clubs zaten. We hebben een keer een poging gedaan om te gaan stappen en we werden uitgenodigd door een paar Chinezen om hen te vergezellen op een terrasje. Wij dachten "oke waarom niet". Binnen de kortste keren stond de hele tafel vol met drank en werd er gezellig geproost (elke 5 minuten en dan was het de bedoeling dat je het glas in een keer achter over sloeg). Helaas konden we geen zinnig gesprek voeren met deze Chinezen, omdat ze geen woord Engels spraken. Binnen 5 minuten wouden ze al onze contactgegevens en toen Mirjam zei dat ze geen telefoon had (waarom überhaupt telefoonnummers uitwisselen wanneer je geen fatsoenlijk gesprek kunt voeren ??) had een Chinees het plan opgevat om dan een telefoon voor haar aan te schaffen. Haha! Uiteindelijk besloten we dat dit niet het juiste gezelschap was en zijn we er vandoor gegaan ;).  In Haikou hebben we verder vooral op het strand gelegen. Daar waren we zo'n beetje de enigste westerlingen en daardoor een interessante attractie voor de Chinezen. Ik ben inmiddels heel vaak op de foto geknipt. Dat gaat ongeveer zo: Plotseling staat er een Chinees heel dicht naast je en voordat je het goed en wel door hebt wordt er een foto gemaakt. Hier komt geen overleg aan te pas. Een keer lag ik op het strand rustig een boek te lezen en kwam er ineens een Chinees stelletje met een baby op me af. De baby werd zo maar in mijn handen gedrukt en daar zat in dan ineens met een baby in mijn armen op mijn handdoekje terwijl moederlief snel een foto maakte. Een beetje ongemakkelijk! Een andere keer kwam er ineens een wat oudere gezette Chinese vrouw naast me zitten op mijn handdoek en sloeg ze gezellig een arm om me heen terwijl manlief een foto maakte. Het leukste was een groepje jongeren die allemaal om de beurt met me op de foto wilden. Ik zou willen zeggen dat ik me als een filmster voelde, maar ik voelde me eerder een of ander raar uitzonderlijk mensenras.

Na 3 dagen Haikou vertrokken we met de bus naar het zuiden van Hainan, naar een plaatsje genaamd Sanya. We hadden gehoord dat de stranden hier een stuk mooier waren, en dat was zeker het geval! Sanya was veel gezelliger dan Haikou en de stranden waren erg fijn. Ons hostel was ook erg gezellig met Engels sprekend personeel en slechts 5 minuten lopen naar het strand. En ze hadden zachte bedden! Dat waren we niet meer gewend, want overal in China en Japan hebben ze harde bedden met superdunne matrasjes. We hebben een aantal mensen uit Honk Kong ontmoet en daar zijn we de rest van de week mee opgetrokken. We hebben eigenlijk de hele week voornamelijk aan het strand gelegen en 's  avonds en 's nacht op het strand gezeten en we zijn wezen stappen. De mensen uit Hong Kong hielden ook wel van een feestje, ik ben inmiddels heel wat nieuwe drankspelletjes wijzer :P. Vooral het avondje stappen was erg gezellig. Er was een heuse barstreet in Sanya, het was alleen niet zo druk omdat we op een maandag gingen stappen. In één club was het wel druk en daar hebben we de hele nacht gedanst. Op de terugweg hebben we een motortaxi genomen en dat was misschien nog wel het leukste van de hele avond :) Verder hebben we veel mango's gegeten en uit kokosnoten gedronken. De mango's op Hainan waren erg lekker, de kokosnootmelk smaakte iets minder lekker dan dat het er uitzag.                                                        

Een week gaat helaas snel voorbij en nu zitten we alweer in het hoge noorden van China. Na een weekje relaxen zijn we helemaal klaar voor 3 weken sightseeing in de rest van China. Voor de komende dagen staan o.a. de Chinese muur en de verboden stad op het programma. We zijn benieuwd en hebben er zin in

Kus Marit 

Laatste dagen in Japan

Konnichiwa!

Hier een nieuw berichtje vanuit de shinkansen (trein) richting Osaka. Vandaag is al weer de laatste dag in Japan. Morgen vertrekken we weer met de horrorboot richting Shanghai. De 2 weken in Japan zijn erg snel gegaan, waarschijnlijk omdat alle dagen behoorlijk volgepland waren. Dat was ook wel nodig, want er is hier zo veel te zien!

Mijn vorige bericht typte ik vanuit Kyoto, dus ik zal vertellen wat we vanaf die tijd hebben gedaan en gezien. Ik vertelde dat we de geisha tour gingen doen door Gion, het grootste geisha-district van Kyoto. Gion ziet er echt nog een beetje ouderwets uit met gezellige straatjes, lampionnen en theehuizen. De film ‘memoirs of a geisha' speelt zich grotendeels af in Gion. De vrouw die de rondleiding gaf vertelde ons van alles over geisha's, ofwel geiko's' zoals ze hier worden genoemd. Wanneer een meisje 15 jaar wordt kan ze er voor kiezen om geiko te worden. Ze moet dan eerst een jaar afgezonderd van haar familie leven en allerlei klusjes doen om te kijken of ze wel geschikt is. Vervolgens moet ze nog een aantal testen doen en als ze die testen doorstaat wordt ze een geiko in opleiding, ofwel een ‘maiko'. Ze gaat dan elke dag naar een school om aan haar talenten te werken. Geiko's moeten namelijk  kunnen dansen, zingen of een traditioneel instrument kunnen bespelen en goed kunnen communiceren met hun gastheren. 's Avonds worden ze geboekt voor theeceremonies en moeten ze hun gasten vermaken. De jaren warin ze maiko zijn, verdienen ze niks omdat ze hun onkosten moeten terugbetalen aan hun ‘boardingmother', de persoon bij wie ze inwonen. De boardingmother betaalt hun kimono's, kapsel, haarversiersels etc. Daar gaat veel geld inzitten, want een echte kimono kost duizenden euro's. Maiko's mogen geen pruik dragen en moeten daarom  geregeld naar de kapper om hun haar te laten doen. Omdat het veel geld kost om het haar in model te krijgen mogen ze maar één keer per week naar de kapper en omdat het haar door de war gaat wanneer ze zouden slapen op een kussen, moeten ze slapen met een speciale hoofdsteun, zodat het kapsel blijft zitten. En dat 4 jaar lang! Wanneer ze na 4 jaar Geiko worden mogen ze een pruik dragen en vanaf dan verdienen ze ook hun eigen geld. Maiko's en geiko's hebben een druk leven omdat ze elke dag naar zo'n geisha school gaan om aan hun talenten te werken. Daarnaast moeten ze elke dag kranten lezen, zodat ze op de hoogte blijven van de actuele politiek, economie, etc en daar met hun gastheren gesprekken over kunnen voeren. Elke avond moeten ze optreden tijdens theeceremonies en ze slapen gemiddeld om 3 u 's nachts. Weekenden hebben ze niet en ze zien hun families nauwelijks. Ik vind het wel bijzonder dat er in deze tijd nog steeds meisjes zijn die graag geiko willen worden, terwijl ze zo veel carriere mogelijkheden hebben. Wanneer ze op hun 15^e besluiten om maiko te worden, kunnen ze niet naar de universiteit en zullen ze dus geen diploma's halen. In Kyoto wonen er ongeveer 300 maiko's en geiko's, dus het zijn er ook niet heel veel meer. Kyoto is verder een vrij grote en moderne stad, het is wel bijzonder en een beetje vreemd dat er nog van die tradionele wijken bestaan. Toen wij de tour deden regende het, dus de kans dat we geiko's zouden zien, was niet zo groot. Toch hebben we er 3 gespot! Ik heb een paar foto's gemaakt, maar ze zijn een beetje wazig omdat de meisjes heel snel lopen. Verder hebben we in Kyoto veel tempels bezocht. Er staan veel mooie tempels aan de rand van de stad. Je hebt dan niet meer echt het gevoel dat je in de stad bent, omdat de tempels in de natuur staan en er hele tuinen met vijvers om heen zijn gebouwd.

Vanuit Kyoto hebben we de trein genomen naar Takayama, een dorpje in de bergen. In Kyoto hadden we lekker weer en konden we zonder jas buiten lopen, maar toen we in Takayama aankwamen sneeuwde het. We hebben de eerste dag, jaja, een berg beklommen. Wij dachten, goh leuk we gaan een wandeling maken, maar de berg was behoorlijk steil en we moesten dus echt klimmen, ook nog eens door de sneeuw. Maar het was erg leuk! En we hadden een mooi uitzicht vanaf de ‘top' (we gingen halverwege de berg dus neem het woordje top niet te letterlijk ;) ). De dag daarop gingen we naar het ‘Hida Folk Village', een soort openluchtmuseum met traditionele huizen, zodat we konden zien hoe de Japanners in de feodale tijd leefden. Na 2 dagen was het leuk geweest met Takayama en gingen we naar Tokyo! Tokyo is echt een gekkenhuis, het is één van de meest dichtbevolkte steden ter wereld. We zijn naar het drukste kruispunt van Tokyo geweest en hebben daar koffie gedronken bij Starbucks met uitzicht op het kruispunt. Telkens wanneer de stoplichten op groen sprongen was het 5 minuten lang één grote mensenmassa op het kruispunt. En dat de hele dag lang. Vanuit de Starbucks hadden we een perfect uitzicht en we hebben ons daar een hele tijd vermaakt door naar de mensen te kijken. We zijn ook naar de ‘Tsukiji Fish Market' geweest, de grootste vismarkt Van Tokyo. De vismarkt wordt elke ochtend gehouden en restauranthouders vanuit de hele stad doen hier 's ochtends hun inkopen. Mirjam ik hadden 's ochtends in het hostel 2 aardige mensen uit Peru ontmoet, een moeder en zoon en zij wouden ook naar de vismarkt, dus zijn we samen gegaan. Heel gezellig! De vismarkt was erg groot en ze verkopen er elke vis die je maar kunt bedenken. Ik vond het niet echt een pretje om te zien hoe al die vissen in kleine bakjes water werden gestopt en daarin de ochtend halfdood moeten doorbrengen tot ze worden verkocht. We zagen zelfs zeedieren (zoals krabbetjes, kreeften, zeekomkommers etc) verpakt in zakjes terwijl ze nog leefden. Zielig! 's Avonds hebben we samen met de Peruanen en een aantal andere mensen uit het hostel karaoke gezongen. Als je in Japan bent, kom je natuurlijk niet onder karaoke uit! Iedereen ging liedjes zingen in zijn eigen taal, erg grappig, we hadden de grootste lol. De Peruaan liet behalve zijn zangkunsten ook zijn dansmoves zien. Niet dat hij een goede danser was, maar grappig was het wel. Op onze laatste dag in Kyoto zijn we naar een groot park geweest met een tempelcomplex in het park. Op dat moment waren er toevallig net een aantal stelletjes dat ging trouwen, leuk om te zien. Een Japanse bruiloft bestaat uit 2 delen: Het bruidspaar trouwt eerst op traditionele wijze waarbij de bruid een kimono draagt en vervolgens wordt er een feest gegeven waarbij de bruid een westerse witte jurk draagt.

Onze volgende bestemming was Hiroshima. Een treurige bestemming, maar wel een plek waar je eigenlijk geweest moet zijn wanneer je Japan bezoekt. We hebben de eerste dag het Peace memorial park bezocht. Dat is een groot park waarin een aantal monumenten staan die zijn opgedragen aan de slachtoffers van de atoombom. Het park ligt aan de  voet van de "A-Bomb Dome", het enige gebouw dat er nog net zo uitziet als gelijk na de ontploffing. Het park en het bijbehorende museum waren erg indrukwekkend. Ik vond vooral het "children's Peace Monument" erg mooi en het bijbehorende verhaal. Het monument is opgedragen aan een meisje dat als gevolg van de radioactieve straling leukemie kreeg. Ze hoopte dat ze, wanneer ze 1000 origami kraanvogels zou vouwen, zou genezen van haar ziekte. Uiteindelijk stierf ze en haar klasgenootjes hebben een fonds voor haar opgericht zodat er een monument kon komen ter nagedachtenis van alle kindslachtoffers. Het monument stelt een beeld van het meisje voor waarop ze een kraanvogel vasthoudt. Het is traditie geworden dat alle schooklasjes die het vredespark bezoeken een aantal kraanvolgels vouwt en deze aan de hekken van het park bevestigt. Het monument is nu omringt door allemaal gekleurde origami kraanvogels.

Op onze laatste dag in Hiroshima zijn we naar "Miyajima Island" geweest. Dat is een eilandje voor de kust dat vroeger heilig werd verklaard. Het is niet toegestaan om een kind te baren op dit eiland en je mag er ook niet op doodgaan... Hoe je dat laatste voorkomt is ons niet helemaal duidelijk, aangezien er genoeg mensen wonen op dit eiland. Het eiland was erg mooi! De natuur is onaangetast, omdat er geen bomen mogen worden gekapt etc (het eiland is immers heilig). We zijn met een kabelbaan omhoog de bergen ingegaan en zijn vervolgens naar beneden gewandeld. Helaas was het erg mistig waardoor we geen spectaculair uitzicht hadden. Er schijnen ook apen te leven, maar die hebben we ook niet gezien helaas.

Nu zitten we in Osaka (niet meer in de trein inmiddels) en morgen vertrekt dus onze boot naar Shanghai. We hopen dat het nu minder zal stormen dan op de heenreis, maar we gaan er vanuit dat we weer 2 dagen platliggen. We blijven 2 dagen in Shanghai en dan.......gaan we naar Hainan! Dat is een tropisch eilandje in het zuiden van China. Mirjam en ik hebben zin in zon en strand, dus hebben we een weekje Hainan geboekt. We hebben er veel zin in!

Ik stop nu met mijn verhaal, want hij wordt aardig lang. Jullie zijn in ieder geval weer op de hoogte! Hopelijk gaat alles ook goed in Nederland. Ik hoorde dat jullie lekker weer hebben, dus dat is in ieder geval positief. Hier hebben we de laatste 2 dagen regen gehad dus waarschijnlijk is het weer bij jullie beter. Maar....daar gaat binnenkort verandering inkomen!

Liefs Marit

Ps. Ik heb foto's! Jullie kunnen ze zien via deze link: http://s873.photobucket.com/albums/ab292/Linth/Japan/?start=0 Dit is de foto pagina van Mirjam. Het duurt te lang om alle foto's op deze site te zetten, dus kunnen jullie ze hier bekijken. De foto's zijn helaas nog niet allemaal getagt, dit duurt nml ook erg lang. Dit zijn nog niet alle foto's van Japan, de foto's van Tokyo, Hiroshima en een deel van Kyoto komen nog! De maiko's staan er wel op :)

Volgende pagina »